Milyonlarca lastik denize atılırsa

Deniz yaşamına yardım etmek için birkaç milyon lastiği alıp okyanusa atmanın garip olduğunu düşünebilirsiniz. Ancak 1970’lerde bu işlerden sorumlu olanlar için parlak bir düşünce gibi görünüyordu.

1972’de Broward Yapay Resif A.Ş. (BARINC) sonunda felakete yol açacak bir plan yaptı: Vasıta lastiklerinin atılması sorununu, balıklar için yeni yuvalar oluşturma arzusuyla birleştirmek. Plan, yaklaşık 2 milyon eski lastiği alıp, balıkların muhakkak “yapay resiflere” akın edeceği okyanus tabanına batmalarını sağlamaktı.

Hafıza hayret verici miktarda alaka fark etti. 100’den fazla özel mülkiyete ait tekne ve ABD Donanması’nın USS Thrush gemisi gönüllü olarak bu kampanyaya katıldı. Goodyear Tire & Rubber Co, bunun bütün da dahil olmaları gereken bir proje olduğuna karar verdi ve diğer lastikler çöplüklerden gelirken lastikleri birbirine bağlamak için lastik ve teçhizat bağışladı.

Goodyear bu fikri böylece çok beğendi oysa, projeye törensel bir başlangıç olarak okyanusa altınla boyanmış bir lastiği bırakmak için bir Goodyear buluş balonu bile aldılar. Şirketten yapılan bir basın açıklaması, lastiklerin “balıklar ve diğer su türleri için bir sığınak sağlayacağını” belirtti ve “resif malzemesi olarak külüstür lastiklerin özelliklerinden” bahsetti.

Bu akıl, temiz kalpli olsa da, ne yazık oysa bir felakete, tam anlamıyla bir su altı enkazına dönüştü. Yıllar sonradan, 2007’de Florida Atlantik Üniversitesi’nde okyanus mühendisliği profesörü Ray McAllister, “Gerçekte iyi olan fikir, deniz canlılarına yaşam alanı sağlamaktı, bu nedenle bölgedeki deniz yaşamını ikiye veya üçe katlayabilecektik” dedi ve ekledi: “Bu şekilde yürümedi. Şu Anda geriye doğru baktığımda bunun fena bir akıl olduğunu görüyorum.”

Bundan Böyle resif meydana getirmek için insan yapımı malzemeleri batırmanın göründüğü değin temiz olmadığını biliyoruz. Gemi enkazları, yapay resiflerin en yaygın şeklidir ve deniz canlılarına hayat alanı karşılamak için bile bile batırılan gemiler bulunuyor. Okyanusa lastik atmanın hatalı olan yanı ise, lastiklerin ne dek hafif olduklarının ve ne değin büyük bir kısmının sürüklenip parçalanabileceğinin düşünülmemesiydi.

Lastiklerde yalnızca birkaç cins sünger büyüdü ve bunlar da oldukça seyrekti. Daha da kötüsü, akıntılar çoğu lastiği gevşetti. Gevşek lastikler, okyanus tabanında kayarken yakındaki diğer doğal mercanları ezmeye devam etti ve mercan resiflerinin büyümesini engelledi. Kısacası, bir temizleme çabasının koordinatörü William Nuckols’un 2007’de belirttiği gibi, “sürekli öldüren bir mercan yok etme makinesi” meydana getirilmişti.

Gönüllüler ve değişik gruplar, projenin başarısız olduğunun ortaya çıkmasıyla beraber lastikleri geri toplamaya çalıştı, fakat bu görevin boyutlarını tahmin edebilirsiniz. ABD ordusu da temizliğe dahil oldu ve Industrial Divers Corporation‘ın daha fazlasını toplaması için kontrat imzalanmadan önce 72.000 lastiği çıkarmayı başardı. Yüz binlerce lastik deniz tabanından kaldırılmış olsa da, yüz binlercesi daha deniz tabanında kalmaya devam ediyor.

Yorum yapın

Geçici Mail pdf kitap indir instagram takipçi satın al tiktok takipçi satın al